Yağmur yağıyor, penceremin önünde ıslanmamak için adımlarını hızlandıran insanları izliyorum.Bu sefer geleceğini pek belli etmedi.Hazırlıksız yakaladı insanları...İki kişi hariç hepsi hızlanmış...Onlar her akşam üzeri evimin önünden geçen iki sevgili.Kimi zaman tartışırlarda kız kapris yapar,oğlan tavırları ile birşeyler anlatmaya çalışıyordur,kız dinlemek istemiyordur...Bugün yine tartışma halindeler.Bu sefer utanmasalar birbirlerini yiyecekler...Kaçışmıyorlar yağmurdan..Onları ilk kez yağmur altında izliyorum...Düşünüyorum bir yandan;
''Her ne kadar yağmur altında geçecek sevişmelerin,buluşmaların güzelliğine dair edebiyat parçalasalar da ,yağmurda yürümek hayallerini,şiirlerini süslüyor olsa da ıslanmayı sevmiyor insanlar.Tıpkı cefa çekmeden sefa sürmek istemeleri gibi.Hep böyle.Yağmurda yürümek.Yağmur altında sevgili ile öpüşmek hayalleri vardır satırları süsleyen..Satırlarda kullanılan yağmur trafiğine dikkatimi yoğunlaştırdıkça ''yağmurdan bir edebiyat''görüyorum.
Hüzünlü sevgilinin yanaklarını güzelleştiredurduğu,yüreğimizi vuradurduğu bir an bir ahmak ıslatan...Sırılsıklam bir an'da satırlara dökülen kelimeler....Kimi zaman bir fırtına vurur bizi.Gök gürler içimizde,şimşekler çakar ve bütün aynalarımızı paramparça ededurur da, dolu gibi iner cümleler...
Yağmur'u seviyorum..Yağmur Edebiyatı'nı...seviyorum.Yağmurda yürümeyi,yağmuru izlemeyi..yağmurda el ele yürümeyi,yağmurda yazmayı,yağmurda dinlemeyi,yağmurda ıslanmayı,yağmura benzetmeyi...benzemeyi...
''Yağmurlar döküldü dudaklarına birden
Söyle sevgili söyle !
Yüzüne sonbahar mı geldi aniden''
Kimi zaman da...
''Akşamın orospu gülüşlerinin yankılarını duyuyorum geceden öte.
Batık bir orospu çocuğunun piçleri döküldü yine hüznümün iç denizlerine...
Batık bir orospu çocuğunun piçleri döküldü yine hüznümün iç denizlerine...
İktidarın sertliği en demokrat yanını dövüyor dişinin...
Hay anasını s....m...''
Bu da fırtınadan sonra ,yağmur sularının yeraltına inmesi ...Yer altı edebiyatı...
Doğanın güzelliklerinden ilham alırlar insanlar..Doğanın güzelliklerinden gittikçe uzaklaşırlar ama uzaklaştıkları kadar özlem de duyarlar....İnsanın içleminde var sanırım.
Yağmur yağıyor, penceremin önünde ıslanmamak için adımlarını hızlandıran insanları izliyorum.Tek kaçmayan hararet ile tartışan iki sevgili oldu.Doğa olayının şiddeti ile aşkın şiddeti bir araya gelince oluşan ahenk beni gülümsetti...Yağmur umurlarında değil.Aşık bunlar.Sırılsıklam aşk kaçmadı sırılsıklam olmaktan....Kız kapris yapıyor.Bir yandan yüzüne vuran yağmur damlalarına eli gidiyor...Oğlanın el kol hareketlerinden birşeyler anlatmaya çalıştığı belli...Arada o da sinirleniyor..Öyle değil çocuğum..Kolundan tutacaksın...
''Hiç bir yağmur damlası yüzünü benden ıslak öpemez.
Yüzünü yağmurdan bile kıskanıyorum...''
deyip...
endeliy'S

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder